لبخند

من در شاد کردن ناتوان مي مانم. چگونه مي توان انساني را اميد داد، و هنگامهء او را از خشنودي پر ساخت. من ناتوان مي مانم. در اين ميان، به ياد بوداي گرانقدر مي افتم. به راستي، آري به راستي، چگونه مي توان انسان را از رنج و درد رهانيد؟ آوردن یک لبخند بر لبان کسي که مي داند همه چيز گذراست، کاري بس دشوار است.

کاش پياله شرابي بودم، به نگاه مفتي نجس! اما شادي آور. کاش قرص استامينوفن کدئيني بودم، يا دلقکي بودم که همه با ديدنش، او را دست مي انداختند، اما تنها براي لحظه اي ، انسان را، آري انسان را، از رنج بودن مي رهانيدم.

در چشمانش مي نگرم. هر روز که مي گذرد، بيشتر مي فهمد، که آنچه در ذهن دارد با آنچه در عين است همخوان نيست. جيغ و فرياد هم کمکي نمي کند.

به من نگاه مي کند، چشم به راه يک پاسخ. او مرا خدايي مي داند که مي تواند عين را همخوان با ذهن بيافريند، و من زير نگاه هاي او خرد مي شوم. آيا بايد به او بگويم که من خدا نيستم و قادر مطلق ممتنع الوجود است.

دوست من، همزاد من! اگر ز باده مستي خوش باش. انگار که نيستي چو هستي خوش باش.

پس از نوشيدن چند جام رو به من مي کند و مي گويد: من شادم، اما گويي شراب بر تو کارا نيست.