فروهر

همانطور که پیش تر نیز گفتم، از نگاه حکیم خسروانی، مینوی انسان عبارت است از 5 نیروی

• اهو (نیروی زیست)
• بئوذ (نیروی هوشمندی)
• دئنا (نیروی وجدان)،
• روان (نیروی اختیار و تصمیم گیری)
• فروهر (نیروی آفرینش) (لینک را ببینید).

در این پست به فروهر، نیروی فزایندگی می پردازم. در نگاه خرد خسروانی، انسان از اهورا (هستندگی و فزایندگی) جدا نیست و همانطور که اهورا در حال فزایندگی است، انسان نیز نیرو و میل آبادگری و فزآیندگی دارد. مقامی که انسان در حکمت خسروانی دارا است، مقامی بس والا است که در هیچ مکتب دیگری چنین مقامی دیده نمی شود. انسان همکار اهورا در آفرینش و فزایندگی است و او از نیروی آفرینش و دهشمندی برخوردار است. فروهر نیروی آفرینش است و با روان (نیروی تصمیم­ گیری و اختیار) متفاوت است. روان نیروی گزینش آزاد از میان راه­های موجود است. انسان با روان به انتخاب دست می­زند. اما فروهر نیروی ساخت راه نو است. در نگاه حکمت خسروانی، انسان مجبور نیست که از میان راه­های موجود راهی را برگزیند، بلکه می­ تواند راهی نو را بیافریند و بیفزاید. این توانایی انسان در حکمت خسروانی را می ­توان با مفهوم ذهن­ آفریننده براور در فلسفه شهودگرایی مقایسه کرد.

می­ اندیشم آیا راهی هست تا گام های مرا را پذیرا باشد؟

می­ شنوم که در پی راه نباش، این گام های توست که راه را می­ سازد