آدم

آدم! آغازگر گذر از جانوری به انسان بودن!

انسان جانور خودآگاه است، و آدم آغازگر گام برداشتن به سوی خودآگاهی بود.

او خودآگاه­تر شده بود. دیگر درختان و ابرها با او سخن نمی­گفتند. خدای ساخته­ ی او بر زمین راه نمی ­رفت و او را ترک کرده بود. دیگر جنگل خویشاوند او نبود، و تنهایی! آری تنهاییِ خودیافتگی و خودآگاهی رنج آدم بود. کودکی پایان پذیرفته بود.

خودآگاهی آدم را از بهشت بیرون کرد. او از خواست خویش آگاه شده بود. او دیگر خود را بخشی از طبیعت نمی ­دانست، و پی برده بود که خواسته­ هایی دارد که با جهان عین سازگار نیست.

خودآگاهی آغاز سرکشی بود، که من خواستی مستقل از آنچه در طبیعت است در ذهن دارم! آغاز انسان شدن، آغاز به خود اندیشیدن، آغاز فزایندگی و دریافتن هستی.